The Dukes Of Stratosphear - Chips From The Chocolate Fireball

Je komt thuis. Drukke dag gehad. Je zet, zoals zo vaak, een cdtje op wat je net hebt gekocht, omdat je er onlangs ergens iets over gelezen hebt. Het eerste nummer golft langs je heen. 25 O'Clock. Vreemde titel, intrigerend nummer. Veel tijd om er over na te denken heb je echter niet, want opeens ben je in een park waar in een oud veelkleurig theehuis een bandje speelt. Het blijken the Dukes Of Stratosphear te zijn. Neergedaald vanuit de kosmos betoveren ze het park met hun Neo- psychedelische waaier van klanken. Far out man!! Zoiets heb je nog nooit gehoord. Met schaamteloos gemak toveren ze de een na de andere muzikale toverbal te voorschijn. Tot leven gekomen Tarotkaarten dansen zingend door het gras, en gouden zeepbellen spatten boven je hoofd met gelukzalige geluidjes uit elkaar. Iets verderop zie je een wit konijn rode pillen uitdelen aan iedereen die er een wil hebben. Je holt erheen om er ook een te krijgen. Je steekt je hand uit en...

Ho even. Neo psychedelische klanken? Wit konijn en rode pillen? Rimpelt er hier iets in de werkelijkheid? Is this really happening? Je kijkt verward om. The Dukes spelen overstoorbaar verder. Collideascope. De lucht wordt groen. What in the world??.. je begint te vallen en te vallen en...

Dan is de muziek opeens afgelopen. Je kijkt om je heen. Je eigen kamer. Niets aan de hand. Je blik valt op een paars hoesje met oranje letters. Het schiet je weer te binnen. Die rare CD waarover je gelezen had en die je voor een prikkie meenam bij je lokale platenboer. Mmmm. Vreemde trip. Maar wel verleidelijk lekker. Je besluit het plaatje nog eens te draaien. Bij het hoesje ligt een verleidelijk rood snoepje. Hoe is dat er nou gekomen? Je steekt het zonder verder nadenken in je mond en start de cd opnieuw. De klanken van 25 O'Clock kleuren je kamer. Wauw, wat een trip, wat een trip. Echt waar, minstens net zo lekker als XTC.

Try it. Het kan je beleefde werkelijkheid totaal veranderen.

Rufus Wainwright - Release The Stars

Mama'?
'Ja jochie'?
'Is dat een engel die ik hoor'?
'Nee jochie, dat is Rufus'.
'Rufus'?
'Ja, Rufus. Wel een engelenstem, maar hij is een mens'.
'Hij zingt zo mooi mama. Is hij verdrietig'?
'Nee, dat denk ik niet. Maar misschien vertolkt hij wel het verdriet van de wereld. En alle vreugde. Dat zou zomaar kunnen'.
'Het is net of hij mij kent, mama. Kan dat'?
'Wie weet kent Rufus ons allemaal wel. Is dat geen fijne gedachte? Dat Rufus ons allemaal een beetje kent'?
'Ja, dat vind ik fijn. Mama'?
'Ja jochie'?
'Waarom huil jij, mama"?
'Ik huil niet, schat. Ik ben gelukkig'.
Ómdat Rufus voor ons zingt'?
'Ja, omdat Rufus voor ons zingt. Dat tilt mama een beetje op. Begrijp jij dat'?
'Is dat dat je kunt huilen en lachen tegelijkertijd en dan een beetje zweeft in je hoofd'?
'Dat is het precies. Wat knap van jou'!
'Mama'?
'Ja knul'?
Ik hou van Rufus, en jij'?
'Ík ook jochie, ik ook'.
'Net als van pappie'?
'Nee, niet zoals van pappie'.
'Gelukkig maar. Want pappie ging zomaar weg. Doet Rufus dat ook'?
'Nee schat. Rufus zal er altijd zijn, als jij dat wilt'.
'Net als een beschermengel. Dan is hij toch een soort van engel, hè mama?'
'Precies. Rufus is toch een soort van engel'.

Voor D.

Daniel Lanois - Acadie

Gek genoeg zijn er niet veel mensen die Daniel Lanois kennen. Toch niet een van de minste producers (o.a. U2, Peter Gabriel, Neville Brothers, Emmylou Harris, Willie Nelson, Robbie Robertson en niet te vergeten Bob Dylan) met een uniek geluid; een geluid dat zowel op zijn producties als eigen platen terug te horen valt. Donker, dreigend, atmosferisch, filmisch en gelaagd en dat allemaal zo te horen in een vuurvaste echoput opgenomen.

Acadie (land van overvloed) is zijn eerste eigen plaat. Ik sloeg er indertijd (1989) stijl van achterover. Deze plaat presenteert een verzameling etherische melodieën, gezongen met een donkerhees wenkende stem en delicaat voorzien van een in engels / frans gedrenkte folk en gospelsaus. Ieder nummer heeft zijn eigen unieke sfeer, maar vormt tegelijkertijd de plaat mee tot één sterk bezielend geheel. De engelenstem van Aaron Neville zweeft hier en daar over de muzikale wateren, en de rimtesectie van U2 voorziet een aantal nummers van een subtiel hechtende ondergrond. Veel gebruik van synthesizer (o.a. Brian Eno, met wie Lanois ooit een duoplaat opnam en met wie hij U2 succesvol produceerde) maar ook veel natuurlijke instrumenten. Het zit elkaar totaal niet in de weg. Sfeer is hier het woord, dames en heren. Een al sluipend onder je huid kruipende sfeer. En waar gaat die sfeer nu helemaal over? Over Acadie. Om te begrijpen waar dat Acadie nu over gaat, maken we even een verantwoord historisch uitstapje, dat overigens ook in muzikaal opzicht interessant is.

Acadie (of Acadïe) is een historisch gebied in het noordoosten van Amerika, dat beheerd werd door Frankrijk. De Fransen namen het land indertijd over van de Abenaki indianen. Toen in 1755 de Franse en Indiaanse oorlog uitbrak, brandden de Britten de huizen af van Acadiërs die nog niet trouw hadden gezworen aan de Britse koning. Diegenen die daarna nog weigerden werden verbannen. Veel verbannen Acadiërs kwamen uiteindelijk terecht in Louisiana, dat toen nog onder Frans bestuur stond. Ze vormden de kern van de Franstalige bewoners van Louisiana, die later Cajuns worden genoemd. De naam "Cajun" is een verbastering van het het Engelse woord voor Acadiër, "Acadian", en wordt zowel door Engels- als Franstaligen gebruikt. Niet voor niets zijn cajun invloeden dus goed terug te horen op deze plaat. De nummers op deze plaat hebben dus hun roots in dit gebied.

Acadie gaat echter ook nog over iets anders. In spiritueel opzicht symboliseert Acadie 'Het Beloofde Land' waar de arme mensen van Louisiana naar verlangden als het leven niet meebewoog. Het thema van de plaat is dus niet voor niets pijn, hoop, genade en verlossing. Nergens wordt dat beter uitgedrukt als in het nummer 'The Maker' (een uiterst geloofwaardig nummer over de relatie met de Schepper met een van de best groovende baspartijen ooit) en in de afsluiter Amazing Grace, die hier een zodanig prachtig onaards klinkende behandeling krijgt dat een heleboel andere bestaande versies, en dat zijn er nogal wat, volslagen worden uitgegumd. En dat wil wat zeggen.

Acadie raakt dus aan archetypische verlangens die we allemaal kunnen herkennen. Het verlangen naar een betere wereld, tijdens het leven maar ook na de dood. Het ervaren van pijn en de hoop op verlossing van diezelfde pijn. Acadie biedt troost. Aan de gelovigen én de ongelovigen. Aan de naïevelingen en de cynici. Acadie is een Soulplaat, zonder dat hij swingend en wel in dat genre valt. Een plaat met grote thema's, voor de grote momenten in het leven, en dat zonder pretentieus te zijn.

Kunst op een zilveren schijfje. Veel meer dan alleen een aantal liedjes. Geen serieuze platenkast zou zonder mogen.

Gentle Waves - Swansong For You

Feeën bestaan. Echt waar. Soms tonen ze zich weer even aan ons gewone stervelingen. Zoals Isobel dat doet, op deze plaat onder de naam 'the Gentle Waves.' Isobel is een klein, ietwat dikkig feetje uit de magische wereld van bosfaunen, eenhoorns en andere mythische wezens. Ze zingt graag liedjes die geuren naar een zonnige voorjaarsochtend in een vochtige bloemenwei. Een wei waar alles goed is, waar de tijd niet bestaat en waar de natuur van kleurrijk snoeppapier gemaakt lijkt te zijn. Er klatert limonadewater, er klinken tinkelende belletjes en in de verte kun je de maffe bosgod Pan met zijn sappige maagden zien dansen op de vederlichte liedjes van de lieve fee; liedjes, die net buiten je bereik als goudglanzende zeepbellen door de lucht zweven. Alles is lichtelijk vreemd maar door en door goed in het feeënland van Isobel. Laat dus je reserves los, trek je kleren uit en dans met haar in het knipogende zonlicht door de je toelachende bloemen en het warme zachte gras. Dans en vergeet. Vergeet je verleden, vergeet hoe je heet. Vergeet de hemel, vergeet de hel. Onthou alleen deze dans en die stem. De elvendans en honingstem van Campbell, voornaam Isobel.

p.s.

Er zijn ook mensen die in kabouters geloven. Voor degenen onder jullie dat doen is er sinds kort op muzikaal gebied ook weer nieuwe hoop. En dan heb ik het niet over Plop. Ik heb het over van VanVelzen, een ruig uitgevallen minimens die zijn piano al staand (anders kan hij niet bij de toetsen) van katoen geeft. Dat gaat zo ongeveer als volgt:

'Well, its one for the money,
Two for the show,
Three to get ready,
Now go, cat, go.

But don't you step on me with your blue suedeshoes.
You can do anything but don't step on me with your blue suede shoes'.

U ziet het, u kunt met mij werkelijk alle kanten op.