Feeën bestaan. Echt waar. Soms tonen ze zich weer even aan ons gewone stervelingen. Zoals Isobel dat doet, op deze plaat onder de naam 'the Gentle Waves.' Isobel is een klein, ietwat dikkig feetje uit de magische wereld van bosfaunen, eenhoorns en andere mythische wezens. Ze zingt graag liedjes die geuren naar een zonnige voorjaarsochtend in een vochtige bloemenwei. Een wei waar alles goed is, waar de tijd niet bestaat en waar de natuur van kleurrijk snoeppapier gemaakt lijkt te zijn. Er klatert limonadewater, er klinken tinkelende belletjes en in de verte kun je de maffe bosgod Pan met zijn sappige maagden zien dansen op de vederlichte liedjes van de lieve fee; liedjes, die net buiten je bereik als goudglanzende zeepbellen door de lucht zweven. Alles is lichtelijk vreemd maar door en door goed in het feeënland van Isobel. Laat dus je reserves los, trek je kleren uit en dans met haar in het knipogende zonlicht door de je toelachende bloemen en het warme zachte gras. Dans en vergeet. Vergeet je verleden, vergeet hoe je heet. Vergeet de hemel, vergeet de hel. Onthou alleen deze dans en die stem. De elvendans en honingstem van Campbell, voornaam Isobel.p.s.
Er zijn ook mensen die in kabouters geloven. Voor degenen onder jullie dat doen is er sinds kort op muzikaal gebied ook weer nieuwe hoop. En dan heb ik het niet over Plop. Ik heb het over van VanVelzen, een ruig uitgevallen minimens die zijn piano al staand (anders kan hij niet bij de toetsen) van katoen geeft. Dat gaat zo ongeveer als volgt:
1 reacties:
De fee en de gnoom ....... Mooie tegenstelling toch in één recensie. Die repelsteeltje was ook al zo'n vervelende knakker.
Domi.unique
Een reactie posten