White Noise - An Electric Storm

Als in een geluidsspectrum alle frequenties even sterk aanwezig zijn dan spreekt men van witte ruis. Het is het geluid dat je hoort als een televisie geen signaal ontvangt. Sommige mensen geloven dat witte ruis het geluid is dat de duivel maakt als die naar je sist; anderen geloven dat witte ruis verborgen codes van aliens of overledenen bevat en spenderen hun vrije tijd aan het ontcijferen hiervan. Je moet er maar zin in hebben, want witte ruis werd mogelijk ook gebruikt bij het verhoren alsmede het uit de slaap houden van gedetineerden in Irak door Nederlandse militairen. Wat ook ongelooflijk goed denkbaar is met de muziek van White Noise. Deze voornamelijk door ene David Vorhaus bedachte band kwakte in 1968 7 nummers op het vinyl waar niemand van terug had. Alleen al het laatste nummer, 'the Black Mass: an Electric Storm in Hell, waarin galmende monniken, donderende drums en ijle doodskreten de titel van het nummer met verve eer aandoen staat garant voor een erg snelle bekentenis. Geen gemakkelijk plaatje dus, en mede daardoor veroordeeld tot de meer obscure hoeken van het muzikale universum. En dat is jammer, want er valt veel te ontdekken op deze in geluid gegoten David Lynch film, waarin werkelijkheden zich evensnel afwisselen als dromen in de nacht.

Nergens is dit meer hoorbaar dan in het meer dan 11 minuten durende 'the Visitations'. Sex, Dood (een hoorbaar auto-ongeluk) en het hiernamaals worden in een zenuwaanvretende electronische trip vermengt met de diepe snikken van een jonge vrouw. Daar dwars overheen vertelt een in het theater geschoolde stem op uiterst macabere toon een verhaal waar geen touw aan vast te knopen valt, maar dat dondert niet. Het werkt. En hoe. Ik weet nog goed hoe mijn nekharen overeind kwamen toen ik het nummer voor de eerste keer hoorde. En nog steeds heeft het nummer, en de plaat, een onder je huid kruipend, bizar en soms angstaanjagend effect. De overige nummers hebben allemaal een volstrekt eigen sfeer; soms jazzy, soms ronduit poppy, dan weer totaal van alles en iedereen losrakend. Het zijn experimentele, vol bizarre stemmen volzittende soundscapes die, niet zonder melodie, door je hoofd gaan dwalen om in vergeten plekken onbekend broedsel te leggen. Je zou kunnen zeggen dat deze muziek zijn tijd ver vooruit was, ware het niet dat the White Noise eigenlijk buiten alle tijd en dimensies valt. En daardoor horen we wat ook al die codeontcijferaars willen horen: een onbekend signaal, dat ons iets wezenlijks te zeggen heeft.