Gene Clark - Flying High

Eens, al weer wat langer geleden, zat er een bijzonder begaafde vogel in een nest met andere vogels. En geloof me, deze vogel kon hele bijzondere melodietjes verzinnen en écht prachtig zingen. Zo mooi, dat de sterren in de hemel naar beneden bogen om beter te kunnen luisteren, onze vogel daarmee in een onaards zilveren licht zettend.
De andere vogels werden daar na een tijdje behoorlijk jaloers op en kieperden hem, uiteraard toen er niemand goed zat op te letten, het nest uit. Als reden gaven ze, ironisch genoeg, vliegangst op. Je moet maar durven. Affijn. Op de grond aangekomen besloot onze vogel gewoon door te gaan met hetgeen hij zo goed kon: goddelijke melodietjes bedenken én zingen. Maar op de bodem van het bos wordt je niet zo snel gehoord, zeker niet met een hoop andere veelkleurige schreeuwvogels om je heen. Het werd gedoe, en niet zo'n beetje ook, om gehoord te worden.

Pas toen de Grote Oppervogel Dylan zei dat deze vogel de beste en mooiste liedjes schreef - liedjes zoals Spanish Guitar, kortom, liedjes die hij zelf wel wilde schrijven - begon iedereen weer wat op te letten. Maar niet voor lang, want het waren de jaren 60 en iedereen rookte beukennootjes en at kastanjecake en was daardoor helemaal far out groovy, weet je wel. Feitelijk gezien een periode van lelijk egocentrisme, goed verpakt in hippe bloemenhemden, rookwolken en naïef geleuter. De verbeelding aan de macht, dat soort kreten. Tè gek man, can you digg it? Die tijd dus. Ze hadden daar overigens wel erg goede muziek bij, dat moet gezegd.

Onze vogel werd daar allemaal wat bedroefd van en besloot ook beukenootjes te gaan roken en niet meer mee te doen met de ideeen die allerlei andere vogels over zijn sound hadden. Af en toe vloog hij als een Zilveren Raaf een studio binnen, floot en zong wat en ging daarna weer zijn eigen weg. Niemand interesseerde het eigenlijk echt wat, het verkocht voor geen meter en om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk stierf onze vogel aan een gebroken hart. De oorspronkelijke vogels die hem uit het nest hadden geflikkerd krastten wat stichtelijke woorden en dat was het dan. Niemand keek ervan op. Niemand leek erom te rouwen. Het was alsof de Zilveren Raaf er nooit geweest was.

Nu heeft iedereen de kans om op deze unieke dubbelaar te horen waarom de andere vogels zo jaloers waren en hoe gelijk de Grote Vogel had. Mooi chronologisch vastgelegd, edelstenen verzamelend uit zowat iedere periode en ieder samenwerkingsverband. Het is soms van een niet vast te pakken breekbaarheid, gebracht met een licht weemoedige, onaards goudkleurige stem. Niet helemaal van deze wereld, deze dromerige zanger, maar wel voldoende geaard om een emotionele knock-out uit te kunnen delen in een aantal van zijn nummers. Maar ook in staat om te ontroeren, je op te lichten en zacht weer los te laten.

Doe jezelf nou eens een lol. Luister er naar. Luister nog eens, en luister opnieuw. Flikker dan al je zielloze dance-platen weg, ga subiet op weg naar de betere platendealer en schaf zijn meesterwerken 'White Light' en 'No Other' aan. Het is een van de beste muzikale shots die je kunt zetten. Zonder kans op een overdosis, maar wel op een natuurlijke high.

Ik geloof dat ze dat vroeger geluk noemden.